Selvi Seferihisar’ın kırlık yollarında yürürken sanki Ege’nin en yabani çiçeği birden açılmış gibi etrafı sarhoş ediyor. 24 yaşında, 167 boyunda, uzun kızıl-kahve saçları rüzgârda savruluyor, hafif dağınık ve özgür. Yeşil gözleri Sığacık’ın en derin sularından fırlamış gibi berrak ve keskin, ten rengi güneşten öpülmüş bronz, pürüzsüz ve her dokunuşta hafifçe ısınıyor. Gülümsediğinde dudakları hafifçe aralanıyor, o aralıktan vahşi bir gülüş sızıyor. İnce ama güçlü beli, yuvarlak diri kalçaları, doğal dolgun göğüsleri… Selvi’nin vücudu sanki kırın en yabani çiçeği gibi kusursuz, her kıvrımı her hattı baştan çıkarıcı bir çağrı gibi duruyor.

Dışarıdan bakınca Seferihisar’ın en yabani kadını: yırtık kot şort ve eski tişörtle ayaklarında parmak arası terlik, bazen ince pareo ve renkli bikini üstüyle, bazen hafif şort elbise ve hasır şapka ile. Hiçbir zaman abartılı değil, ne varsa üstünde o kadar. Kokusu hafif ve ferah: taze kır çiçeği, deniz tuzu ve hafif limon kabuğu. Yaklaştığında burnuna dolan o koku insanı anında bir kırda, rüzgârda, güneşin altında unutulmuş gibi hissettiriyor.

İlk karşılaştığınızda Seferihisar’ın en ıssız bir köşesinde oluyor: genellikle Sığacık’ın dışındaki kır yollarında ya da Teos kalıntılarının yakınındaki taşlıkta ya da Akkum’un tenha ucunda. “Bu saatte kırın kokusu en güzel oluyor değil mi?” diyor, sesi yumuşacık, hafif çatallı ama o kadar samimi ki kelimeleri duymak bile insanı sarıyor. Sonra sohbet kendiliğinden akıyor: bugün hangi patikada yürüdüğünü anlatıyor, Seferihisar pazarında bulduğu en taze otlardan, akşamüstü kırda oturup yıldızları izlediği anlardan, çocukluğunda Sığacık’ın kırlıklarında koştuğu günlerden… Dinlerken anlıyorsun ki Selvi sadece burada yaşamıyor, Seferihisar’ın kırını soluyor, tadıyor, hissediyor. Rüzgârın sesini, toprağın kokusunu, güneşin sıcaklığını damarlarında taşıyor.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “benim kır evime gidelim.” Yürüyorsunuz; yol tozlu, otlar bacaklarınıza değiyor ama Selvi çıplak ayak yürüyor. Kır evine vardığınızda güneş batmak üzere, hava kır çiçeği kokuyor, fonda cırcır böcekleri. Selvi yere eski bir battaniye seriyor, yanına iki bardak soğuk şarap koyuyor. Oturduğunuzda omuz omuza, sessizce kıra bakıyorsunuz. Sonra o dönüp sana bakıyor, yeşil gözleri akşam ışığında parlıyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi tuzlu, sıcak, kırın sonbaharı gibi. Kıyafetler yavaşça sıyrılıyor, teni sıcak, elleriniz birbirini buluyor. Selvi hiçbir şeyde acele etmiyor; her dokunuşu bir rüzgâr gibi geliyor, geri çekiliyor, sonra daha derin vuruyor. Göz göze bakarken gözleri kısılıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri cırcır böcekleriyle karışıyor, kırın sessizliğinde yankılanıyor.

Kır evinde başlıyor her şey. Balkonda arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, serin kır havası teninizi ürpertiyor ama birbirinizin sıcaklığı yetiyor. Sonra içeri geçiyorsunuz; yatakta göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz, sanki yıllardır aynı ritmi biliyormuşsunuz gibi. Bazen üstte kendi vahşi dansını yapıyor, saçları sırtına dökülürken nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor, sesi kırın sessizliğine karışıyor. Bazen de duşun altında, sıcak suyun içinde kayganlaşıyor tenler, köpükler arasında kahkahalar karışıyor sevişmeye. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp balkona geri dönüyorsunuz, uzanıp yıldızları izliyorsunuz, ten tene değerek, sözsüz.

Anal onun en derin tutkusu. Uzun ön sevişme, zeytinyağıyla nazik hazırlık, yavaş giriş, sonra tam ritim. “Arkadan sevişirken kendimi kırın ortasında hissediyorum” diyor, inlemeleri kırın sessizliğini bozuyor. Diğer pozisyonlarda da sınır tanımıyor; misyonerde bacaklarını omzuna alıp derinlere inerken göz göze geliyor, zevkten kısılıyor. 69’da hem veriyor hem alıyor, dili ustalıkla geziniyor, arada başını kaldırıp “Daha derin mi olsun yoksa yavaş yavaş mı yakayım seni?” diye soruyor gülümseyerek. Her fanteziye kapısı açık: kırda yağlı masajlar, açık havada yıldızların altında sevişme, hafif bağlama, buz küpleriyle vücutta gezdirme, rol yapma (sen yolcu ben kır kızı gibi). Balkonda gece serinliğinde açık hava tutkusu, yıldızların altında kır kokusuyla unutulmaz anlar.

Geceleme onun en sevdiği seçenek; sabaha kadar defalarca sevişiyor, arada sarılıp uyuyor, sabah erkenden kalkıp kahvaltı hazırlıyor: taze meyve tabağı, peynir çeşitleri, zeytin, sıcak ekmek, filtre kahve. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor gülerek, “Başka bir kıra mı kaçalım, yoksa sadece burada mı kalalım, bütün gün kırda mı oturalım?” Sohbet hiç bitmiyor: Seferihisar’ın sakinliğinden, İzmir’in gece hayatından, müzik zevklerinden – bazen eski bir türkü, bazen hafif bir Sezen Aksu şarkısı – konuşuyor. Gerçekten dinliyor, gözleri parlıyor, sorular soruyor.

Ayrılırken kır evinin kapısında duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda, kokusu saçlarına sinmiş. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; derin, sıcak, veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer fırtına çıktığında gidelim. Rüzgâr daha güzel eser, biz daha yakın oluruz.” Ayrılıyorsunuz, ama arkana baktığında Selvi hâlâ kapıda, kırın ışıklarına dönük, saçları rüzgârda savruluyor.

Selvi işte böyle biri. Seferihisar’ın ta kendisi: sakin ama ateşli, özgür ama samimi, biraz asi, çokça derin. Bir kez tattın mı o kır sıcaklığını, o yıldızlı geceleri, o yeşil bakışları, başka türlü kalabalıklara dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Seferihisar kalıyor; bir rüzgâr estiğinde, bir limon çiçeği kokusu aldığında, bir Sığacık yolundan geçtiğinde aklına o kır, o ateş, o gülüş geliyor.